شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات درونی و دردهای خویش سخن می‌گوید. او از ترک محبوبش یاد می‌کند که به او خیانت کرده و او را رنجانده است. دل محبوب از صحبت با افراد حسود و بداندیش پر شده است. شاعر همچنان در عشق خود مصمم است و حتی اگر محبوب به او بی‌توجهی کند، او را ترک نخواهد کرد. همچنین، او به درد و رنج خود اشاره می‌کند و از خداوند مرگ را طلب می‌کند، زیرا زندگی بدون محبوبش برایش طاقت‌فرسا شده است. نهایتاً، او به پراکندگی محبت و بی‌توجهی محبوبش به خود اشاره می‌کند و پریشانی در دلش را بیان می‌کند.
ترک من بار دیگر راه جفا پیش گرفتبی گنه ترک من خسته درویش گرفت
هوش مصنوعی: ترک بیرحم دوباره به من آسیب زد، در حالی که من هیچ تقصیر و گناهی نداشتم. او، به عنوان یک درویش خسته، مرا رنجاند.
دلش از صحبت اصحاب که نیک اندیشیدبحکایات حسودان بداندیش گرفت
هوش مصنوعی: دل او به خاطر سخنان دوستان خوبش که با فکر و اندیشه هستند، از داستانهای حسودان بداندیش پر شده است.
من دلسوخته ترکش نکنم گرچه کنونبی گنه ترک من آن ترک جفا کیش گرفت
هوش مصنوعی: هر چند اکنون بیگناهی و از من دوری، اما من هرگز تو را ترک نخواهم کرد، چون عشق و محبت تو هنوز در دلم باقی است.
مرگ خود میطلبم روز و شب از حق بدعازانکه بی او دلم از زندگی خویش گرفت
هوش مصنوعی: من همواره از خداوند میخواهم که مرگ را نصیبم کند، چون بدون او زندگیام برایم بیمعناست و دلم را به درد میآورد.
آن پریچهره ندانم چه شنیده ز حسینکه نظر از من بیچاره درویش گرفت
هوش مصنوعی: آن زیبای دلربا نمیدانم چه چیزی از حسین شنیده که نگاهش را از من درویش بیچاره برداشته است.