شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: این شعر حاکی از عمق عشق و دلبستگی عاطفی گوینده است که برای معشوق خود، همه چیز را فراموش کرده و تنها به او و زیبایی‌هایش می‌اندیشد. او از درد غم عشق شکایت دارد و می‌گوید که هیچ درمانی برای این درد نمی‌شناسد. عشقش همچون آتشی است که جان و دلش را سوزانده و او خود را طوطی شکرشکن و پروانه‌ای می‌داند که نزدیک شمع معشوق می‌سوزد. همچنین بیان می‌کند که شادی را فقط در غم معشوق می‌یابد و هیچ چیز غیر از او را نمی‌شناسد. در نهایت، او تأکید می‌کند که عشق تنها منبع حیات اوست و هیچ عشق دیگری را نمی‌پذیرد.
با درد غم عشق تو درمان نشناسمآشفته یارم سر و سامان نشناسم
هوش مصنوعی: من برای درد و غم عشق تو هیچ درمانی نمیشناسم و در حالتی آشفته هستم که نمیتوانم به آرامش برسم.
جان و دل من سوخته آتش عشق استمن سوخته دل روضه رضوان نشناسم
هوش مصنوعی: جان و دل من به خاطر عشق در آتش سوخته است و من که قلبم سوخته، از بهشت رضوان بیخبرم.
من طوطی شکر شکن مجلس انسمبلبل چو نیم باغ و گلستان نشناسم
هوش مصنوعی: من مانند طوطیِ شیرینزبان این مجلس هستم، اما بلبل که در باغ و گلستان زندگی می‌کند، مرا نمی‌شناسد.
شادی طلبان از غم جانان بگریزندمن شادی جان جز غم جانان نشناسم
هوش مصنوعی: کسانی که به دنبال شادی هستند، از غم معشوق فرار میکنند، اما من هیچ شادیای جز غم معشوق را نمیشناسم.
پروانه صفت سوختن طایر جان راچون عارض تو شمع شبستان نشناسم
هوش مصنوعی: من نمیتوانم پرندهای که روحش مانند پروانه می‌سوزد را بشناسم، چرا که تو مانند شمعی در تاریکی شبستان هستی.
عمریست که در روضه جان ایگل خندانجز قامت تو سرو خرامان نشناسم
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در باغ دل، جز تو که مانند سرو خوش قامت و با وقار هستی، کسی را شاد و خندان نمیشناسم.
جز موی سمن سای تو در روی دلاراماندر شب تیره مه تابان نشناسم
هوش مصنوعی: به جز موهای خوش بوی و خوشفرم تو در چهره محبوبم، در شبهای تاریک، ماه را هم نمیشناسم.
عشقست کز او زنده جاوید شود جانجز عشق دگر چشمه حیوان نشناسم
هوش مصنوعی: عشق است که باعث میشود روح انسان به زندگی ابدی برسد و جز عشق هیچ چیز دیگری را که زندگیبخش باشد نمیشناسم.
گفتی که حسین از همه کس سینه بپردازوالله که در او غیر تو ای جان نشناسم
هوش مصنوعی: گفتی حسین به کسی دیگر توجه نمیکند، اما من قسم میخورم که جز تو، ای دوست، هیچکس را نمیشناسم.