غزل شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: این شعر از عطار نیشابوری به بیان احساسات عمیق عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که هرگز از عشق و محبت او غافل نشود و حتی در دلتنگی‌ها و سختی‌ها به یاد او باشد. او به تصویر کشیدن درد و رنجی که عاشق متحمل می‌شود، می‌پردازد و نسبت به عشق و پیوندی که با محبوب دارد، تأکید می‌کند. شعر همچنین به این موضوع اشاره دارد که عشق می‌تواند عامل آزادسازی از رنج‌ها و مشکلات باشد و در نهایت عطار بر دیوانگی و عقل در عشق تأکید می‌کند.
گر سیر نشد تو را دل از مایک لحظه مباش غافل از ما
هوش مصنوعی: اگر دل تو از ما سیر نشد، هرگز یک لحظه هم از ما غافل مباش.
در آتش دل بسر همی گردمانندهٔ مرغ بسمل از ما
هوش مصنوعی: در آتش دل همچون پرندهای آسیبدیده در حال گردش و بیقراری هستیم.
تر می‌گردان به خون دیدههر روز هزار منزل از ما
هوش مصنوعی: هر روز هزار بار به خاطر اشکهایم، به یاد تو و خاطراتت به شدت دلتنگ میشوم و احساساتم را تحت تأثیر قرار میدهد.
چون ابر بهار می‌گری زارتا خاک ز خون کنی گل از ما
هوش مصنوعی: به مانند ابر بهاری که به شدت میبارد و موجب شکوفایی گلها می‌شود، من نیز از شدت احساسات و دردهای دل به گریه افتادم تا بتوانم زیبایی و زندگی را به وجود آورم.
آخر به چه میل همچو خامانگه گاه بگیردت دل از ما
هوش مصنوعی: چرا مانند افراد نادان، گهگاهی به فکر ما میافتی و احساس میکنی؟
یا در غم ما تمام پیوندیا رشتهٔ عشق بگسل از ما
هوش مصنوعی: یا اینکه به طور کامل در غم ما شریک باش، یا اینکه رشتهٔ محبت را از ما جدا کن.
مگریز ز ما اگرچه نامدجز رنج و بلات حاصل از ما
هوش مصنوعی: به هیچ وجه از ما دوری نکن، حتی اگر تنها چیزی که از ما به دست میآوری درد و آسیب باشد.
کز هر رنجی گشاده گرددصد گنج طلسم مشکل از ما
هوش مصنوعی: از هر رنج و مشکلی که عبور کنیم، برکنار می‌شود و به جای آن، ثروت و گنجی به دست میآوریم.
عطار در این مقام چون استدیوانهٔ عشق و عاقل از ما
هوش مصنوعی: عطار به عشق بسیار پایبند است و در این زمینه شبیه به یک دیوانه میباشد، اما از نظر عقل و دانایی به ما نزدیکتر است.