غزل شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی جایگاه انسان در دو جهان مادی و معنوی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که خود انسان، منبع هستی و حقیقت است و همه چیز در سایه وجود او قرار دارد. او به زیبایی بین دو جهان بهشت و دوزخ ارتباط برقرار می‌کند و می‌گوید که انسان در پرده غیبت، نقش کلیدی دارد. همچنین بر اهمیت آگاهی و شناخت از خود تأکید می‌کند و از شنیدن از عطار به عنوان یک منبع حکمت یاد می‌کند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که همه چیز در نهایت به خود انسان مربوط می‌شود و انسان باید از این پرده‌ها بیرون آید و به زندگی خود معنا ببخشد.
عزیزا هر دو عالم سایهٔ توستبهشت و دوزخ از پیرایهٔ توست
هوش مصنوعی: عزیزم، هر دو جهان تحت تاثیر وجود توست و بهشت و جهنم از زیباییهای تو سرچشمه میگیرد.
تویی از روی ذات آیینهٔ شاهشه از روی صفاتی آیهٔ توست
هوش مصنوعی: تو همانند آینهای هستی که چهرهی شاه را نمایان می‌کند و جلوههای تو نمایانگر صفات او هستند.
که داند تا تو اندر پردهٔ غیبچه چیزی و چه اصلی مایهٔ توست
هوش مصنوعی: کسی نمیداند که در دنیای ناپیدا، چه چیز و چه واقعیتی اصل وجود تو را تشکیل میدهد.
تو طفلی وانکه در گهوارهٔ توتو را کج می‌کند هم دایهٔ توست
هوش مصنوعی: تو هنوز کودک هستی و آن کسی که تو را در گهواره جابهجا می‌کند، همان پرستار تو نیز هست.
اگر بالغ شوی ظاهر ببینیکه صد عالم فزون‌تر پایهٔ توست
هوش مصنوعی: وقتی به بلوغ برسی، متوجه خواهی شد که به ظاهر، چیزی کم نداری و دنیای اطرافت پر از دانش و تجربیات بیشتر از توست.
تو اندر پردهٔ غیبی و آن چیزکه می‌بینی تو آن خود سایهٔ توست
هوش مصنوعی: تو در دنیای پنهان هستی و چیزی که می‌بینی، در واقع فقط سایهای از خود توست.
برآی از پرده و بیع و شرا کنکه هر دو کون یک سرمایهٔ توست
هوش مصنوعی: از پشت پرده بیرون بیاید و خرید و فروش کن، زیرا که هر دو جهان (دنیا و آخرت) یک سرمایه برای توست.
تو از عطار بشنو کانچه اصل استبرون نی از تو و همسایهٔ توست
هوش مصنوعی: تو از عطار بشنو که حقیقت، درونی است و از تو و همسایهات دور نیست.