غزل شمارهٔ ۱۷۴

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شوق است و تأکید می‌کند که عشق می‌تواند افراد را دیوانه کند و وجودشان را با عدم یکی سازد. شاعر با تشبیه رخش به شمع، بیان می‌کند که عقل در عشق ممکن است جنون‌آسا شود. او از افرادی سخن می‌گوید که باید از آتش عشق نترسند و با شجاعت به دور شمع عشق بچرخند، همان‌طور که پروانه‌ای به دور شمع می‌گردد. شاعر در ادامه تأکید می‌کند که باید از ترس‌های بی‌معنا دوری کرد و برای عشق و وجود خود ارزش قائل شد. او همچنین اشاره به ارزش‌های مادی می‌کند و نشان می‌دهد که افراد نباید تنها به چیزهای مادی فکر کنند. به طور کلی، شعر دعوت به به جان دل عشق ورزیدن و شجاع بودن در مواجهه با احساسات عمیق و درد است. شاعر در نهایت با اشاره به عواطف خودش و دلی که در دریاِ عشق و درد غوطه‌ور است، به پرسش از وجود و عدم پرداخته است.