غزل شمارهٔ ۲۲۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذبه یک معشوق است که با لبخند و جمالش جهان را شیرین می‌کند. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر یک ذره از نور صورت معشوق در دو عالم بیفتد، تمام عالم به همان مقدار شکرین می‌شود. همچنین، او از دلشکستگی‌های عاشقانه و آرزوی دیدار معشوق می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ غمی جز عشق برای او باقی نمانده است. در پایان، اشاره می‌کند که حتی اگر از عشق و غیرت معشوق محروم شود، اشک‌ها و عشق او همچنان بر راه عاشقان تأثیر خواهد گذاشت. به این ترتیب، شعر حاکی از عمق عشق و فراق است و تجلی زیبایی معشوق را در زندگی عاشق نشان می‌دهد.
چو به خنده لب گشایی دو جهان شکر بگیردبه نظارهٔ جمالت همه تن شکر بگیرد
هوش مصنوعی: وقتی که با لبخند صحبت میکنی، همه جا پر از شیرینی می‌شود و وقتی دیگران زیبایی تو را میبینند، تمام وجودشان به شکر و نعمت تبدیل می‌شود.
قدری ز نور رویت به دو عالم ار در افتدهمه عرصه‌های عالم به همان قدر بگیرد
هوش مصنوعی: اگر فقط کمی از نور چهرهات در دو جهان بتابد، تمام فضاهای عالم به همان اندازه روشن خواهد شد.
چو در آرزوی رویت نفسی ز دل برآرمز دم فسردهٔ من نفس سحر بگیرد
هوش مصنوعی: هرگاه که شوق ملاقات تو در دل بیدار شود، نفس سرد و گنگ من در پرتو حضورت جان تازهای میگیرد و جانی دوباره میخواهد.
چه غم ره است این خود که دلم دمی درین رهنه غمی دگر گزیند نه رهی دگر بگیرد
هوش مصنوعی: چه غمی دارد این راه، وقتی که دل من در این مسیر دمی را نمیگذراند و نه غمی دیگر انتخاب می‌کند و نه راهی دیگر میپیماید.
اگر از عتاب غیرت ره عاشقان بگیریز سرشک عاشقانت همه رهگذر بگیرد
هوش مصنوعی: اگر از شدت غیرت خود محبت و عشق را کنار بگذاری، آنگاه همه کسانی که عاشق تو هستند، به راحتی از کنار تو میگذرند.
ز پی تو جان عطار اگر امتحان کنندشبه مدیح تو دو عالم به در و گهر بگیرد
هوش مصنوعی: اگر جان عطار را برای امتحان در مدح تو بگیرند، دو جهان با تمام ثروت و زیبایی خود در اختیارش قرار خواهد گرفت.