غزل شمارهٔ ۳۶۰ - عطار

صبح از پرده به در می‌آیداثر آه سحر می‌آید

یا کسی مشک ختن می‌بیزدیا نسیم گل تر می‌آید

خیز ای ساقی و می‌ده به صبوحکه حریف چو شکر می‌آید

پسری کز خط سبزش چو قلمدل عشاق به سر می‌آید

ای پسر می ده و می نوش که عمربه سر تو که به سر می‌آید

عمرت این یکدم حالی است تو راکیست ضامن که دگر می‌آید

تویی و یکدم و آگاه نه‌ایکز دگر دم چه خبر می‌آید

لیک دانی تو که بی صد غم نیستهر دمی کان ز تو بر می‌آید

سنگ بر بام فلک زن به صبوحکه فلک بر تو به در می‌آید

داد بستان ز جهانی که دروبهتر خلق بتر می‌آید

در جهانی که همه بی‌نمکی استقسم عطار جگر می‌آید