غزل شمارهٔ ۵۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا شاعر جان و دل خود را در عشق فدای معشوق کرده و عشق را با تمامی وجود تجربه کرده است. او به تصویری از عشق می‌پردازد که موجب ریختن اشک‌ها و افشاندن خون در پی وصل و دلتنگی می‌شود. شاعر از آتش دل و احساس سنگینی به کشتی عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که جان و تن خود را به معشوق تقدیم کرده است. این احساسات عمیق و کارهای بسیاری که در یک عمر انجام داده به یک لحظه از عشق تبدیل شده است. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که عشق او به اندازه‌ای عمیق است که دلش همچون دریایی از جواهرات را در خود دارد.
دست در عشقت ز جان افشانده‌ایمو آستینی بر جهان افشانده‌ایم
هوش مصنوعی: ما برای عشق تو جان خود را فدای تو کردهایم و همچنان دست خود را به سوی دنیا دراز کردهایم.
ای بسا خونا که در سودای تواز دو چشم خون‌فشان افشانده‌ایم
هوش مصنوعی: بسیاری از اشک‌ها را به خاطر تو ریختهایم و در دل، غم و عشق تو را تجربه کردهایم.
وی بسا آتش که از دل در غمتاز زمین تا آسمان افشانده‌ایم
هوش مصنوعی: ما در غم تو، آتشهای زیادی از دل خود بر افراشتهایم که شعلههای آن به اندازه‌ای بزرگ است که از زمین تا آسمان را فراگرفته است.
تا دل از تر دامنی برداشتیمدامن از کون و مکان افشانده‌ایم
هوش مصنوعی: وقتی که دل از وابستگیهای مادی و دنیایی جدا کردیم، خود را از محدودیتهای جسم و مکان آزاد کردیم.
دل گرانی کرد در کشتی عشقرخت دل در یک زمان افشانده‌ایم
هوش مصنوعی: دل سنگین و غمگینی را در سفر عشق به همراه داریم که در یک لحظه تمام عشق و احساساتمان را گسستهایم.
چون نظر بر روی آن دلبر فتادتن فرو دادیم و جان افشانده‌ایم
هوش مصنوعی: وقتی که به چهره آن معشوق نگاه کردیم، خود را فدای او کردهایم و جان خود را به پایش ریختهایم.
هرچه در صد سال می‌کردیم جمعدر دمی بر دلستان افشانده‌ایم
هوش مصنوعی: تمام تلاشها و کوششهایی که در طول صد سال انجام دادهایم، در یک لحظه به دلیستان بخشیدهایم.
چون ز راه نیک و بد برخاستیمدل ز بار این و آن افشانده‌ایم
هوش مصنوعی: زمانی که از مسیرهای خوب و بد خارج شدیم، دلمان را از سنگینی مشکلات و چالشهای دیگران رها کردهایم.
چون دل عطار شد دریای عشقبس جواهر کز زبان افشانده‌ایم
هوش مصنوعی: زمانی که دل عطار به عشق آکنده شد، همچون دریایی از جواهرات گشت که از زبان ما جاری شده است.