غزل شمارهٔ ۵۹۰
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهندهٔ عشق عمیق و دردناک شاعر است که در تنگنا و غم عشق گرفتار شده است. شاعر از احساساتی چون آتشین بودن دل، غم ناشی از جدایی و ناتوانی در رسیدن به معشوق صحبت می‌کند. او به تصویر کشیده که چگونه اشک‌ها و غم‌ها باعث شده‌اند که در مسیری سخت و پر از مشکلات بماند. همچنین به عدم درک او از لحظات خوب و علی‌الخصوص فرصتی که برای وصال وجود داشته، اشاره می‌کند. در نهایت، نشان می‌دهد که هرچه تلاش کرده، همچنان در بدبختی عشقش باقی مانده است.
ما ز عشقت آتشین دل مانده‌ایمدست بر سر پای در گل مانده‌ایم
هوش مصنوعی: ما به خاطر عشق تو قلبمان آتشین و پر از شوق است و مثل کسی که در گلی گرفتار شده، دست بر سر و پای خود گذاشتهایم.
خاک راه از اشک ما گل گشت و ماپای در گل دست بر دل مانده‌ایم
هوش مصنوعی: زمین جایی که قدم گذاشتیم، بخاطر اشکهای ما تبدیل به گل شده است و ما در این گل گیر کردهایم و دستمان بر دلمان مانده است.
ناگهانی برق وصل تو بجستما ندانستیم و غافل مانده‌ایم
هوش مصنوعی: ناگهان، جرقهای از وصال تو ما را در بر گرفت و ما بیخبر و غافل ماندیم.
لاجرم از بس که بال و پر زدیمهمچو مرغ نیم بسمل مانده‌ایم
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه خیلی تلاش کردیم و به شدت پرواز کردیم، مانند مرغی که به طور ناقص زخمی شده، در وضعیت بلاتکلیفی مانده‌ایم.
چون ز عشقت هیچ مشکل حل نشددایما در کار مشکل مانده‌ایم
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو هیچ مسئلهای حل نشد و همیشه درگیر مشکلات هستیم.
عشق تو دریاست اما زان چه سودچون ز غفلت ما به ساحل مانده‌ایم
هوش مصنوعی: عشق تو همچون دریا است، اما چه فایده دارد وقتی که به دلیل بیتوجهی ما، این عشق در ساحل و دور از ما باقی مانده است.
کی تواند یافت عطار از تو کامچون نخستین گام منزل مانده‌ایم
هوش مصنوعی: کیست که بتواند مانند عطار از تو بهرهمند شود، در حالی که ما هنوز در آغاز راه مانده‌ایم؟