غزل شمارهٔ ۵۹۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و جنون خود نسبت به معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که چگونه جان و دل خود را در دام عشق او گرفتار کرده‌اند و در چنگال فتنه‌ها قرار گرفته‌اند. دلش در گرداب عشق می‌افتد و او و دیگران تن به این وضعیت می‌دهند. شاعر اشاره می‌کند که در پی عشق معشوق، خون دل را با خاک آمیخته‌اند و در هر لحظه به عشق او می‌نگرند. هرچند که زیرک‌ترین هستند، اما همچنان در دام عشق او به دام افتاده‌اند. در نهایت، او مانند عطار به شوق معشوق می‌نگرد و زیبایی او را با روحش ترکیب می‌کند.
تا به دام عشق او آویختیمجان و دل را فتنه‌ها انگیختیم
هوش مصنوعی: ما خود را به عشق او سپردیم و با این کار، مشکلات و چالشهای بسیاری را به وجود آوردیم.
دل چو در گرداب عشقش اوفتادتن فرو دادیم و در نگریختیم
هوش مصنوعی: دل وقتی در چنگال عشق گرفتار شد، ما تن را رها کردیم و به عمق آن عشق رفتیم.
بس که اندر وادی سودای اوخون دل با خاک ره آمیختیم
هوش مصنوعی: در پی عشق او آنقدر رنج و اندوه به دل چشیدیم که اشکهایمان با خاک زمین ترکیب شده است.
خاک پای او به نوک برگ چشمگاه می‌رفتیم و گه می‌بیختیم
هوش مصنوعی: ما با احترام و ارادت، خاک پای او را به نوک انگشتان چشم میمالیدیم و گاهی نیز آن را مقداری پراکنده میکردیم.
چون نیامد بر سر غربیل هیچپای در گل خاک بر سر ریختیم
هوش مصنوعی: از زمانی که کسی سراغ ما نیامد و به ما توجه نکرد، تمامی غمها و ناراحتیها را بر دوش خود کشیدیم و در گِل و خاک معطل شدیم.
گرچه ما زیرک ترین مرغی بدیملیک در دامش به حلق آویختیم
هوش مصنوعی: با اینکه ما هوشیارترین و باهوشترین هستیم، اما در دامش گرفتار شدهایم.
همچو عطاری ز شوق روی اوصورتش با روی جان انگیختیم
هوش مصنوعی: مانند عطاری که به خاطر محبت و شوق به او، چهرهاش را با جانش زیبا می‌کند، ما نیز به عشق او، به شوق و زیبایی او توجه داریم.