غزل شمارهٔ ۵۹۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر تجربیات عاشقانه و جود عشق است. شاعر می‌گوید که با ورود به دنیای عشق، عقل و تفکر را کنار گذاشته و به عمق وجود و حقیقت پی می‌برد. عشق او را مست کرده و او از موانع دنیوی رها می‌شود. در این حالت مستانه، او شادی و غم را تجربه می‌کند و از وجود خود و عدم درک کمال، به آرامش درونی دست می‌یابد. در نهایت، شاعر به خرابی و ناتمامی خود اشاره کرده و گنجی از آرامش و راحتی در این بی‌نهایتی می‌یابد.
تا به عشق تو قدم برداشتیمعقل را سر چون قلم برداشتیم
هوش مصنوعی: تا وقتی که به عشق تو پا گذاشتیم، عقل را کنار گذاشتیم و تصمیمات خود را بدون تفکر قبول کردیم.
چون دم ما سخت گیرا شد به عشقپردهٔ هستی به دم برداشتیم
هوش مصنوعی: زمانی که نفس ما به شدت به عشق مشغول شد، پردهٔ وجود را کنار زدیم.
در جهان جان حقیقت‌بین شدیموز جهان تن قدم برداشتیم
هوش مصنوعی: درک کردیم که در این دنیا حقیقت چیست و از دنیای مادی فاصله گرفتیم.
چون درآمد عشق و جان را مست کردما به مستی جام جم برداشتیم
هوش مصنوعی: وقتی عشق وارد شد و جان ما را شاداب و سرمست کرد، ما نیز در حالت مستی به سراغ جام جمشید رفتیم.
بر جمال ساقی جان زان شرابشادی افزودیم و غم برداشتیم
هوش مصنوعی: با نوشیدن شراب شادی از زیبایی ساقی، جان ما پر از خوشی شد و غمهایمان را فراموش کردیم.
پس دل خود همچو مستان خراباز وجود و از عدم برداشتیم
هوش مصنوعی: دل خود را مثل مینوشیدگان به حالتی سرمستی و خرابی درآوردیم، از آنچه هست و آنچه نیست، جدا شدیم.
در خرابی همچو عطار از کمالگنج راحت بی الم برداشتیم
هوش مصنوعی: در میان ویرانی و ناامیدی، مانند عطار از کمال و غنای زندگی به راحتی بهرهمند شدیم.