غزل شمارهٔ ۶۳۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و غم ناشی از آن است. شاعر از درد و رنجی می‌گوید که عشق به معشوق به همراه دارد و چقدر این احساسات برای عاشقان عمیق و واقعی است. او معشوق را همچون مرهمی برای دل‌افکاران توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او درمانی برای درد دیگران است. در این شعر، آرزوی وصال و فداکاری برای معشوق نیز به تصویر کشیده شده و در نهایت شاعر خود را در longing (آرزو) و توقع به سر می‌برد، در حالی که عشقش همگان را به سوی خود جذب می‌کند.
ای جگرگوشهٔ جگرخوارانغم تو مرهم دل افکاران
هوش مصنوعی: ای محبوبی که عشق تو به دل دیوانهگان آرامش میبخشد، غم تو تسکینی برای دلهای پر دغدغه و نگران است.
درد دردت علاج مخموراندرد عشقت شفای بیماران
هوش مصنوعی: درد تو، درمانی برای مستهاست و عشق تو، شفا بخش بیماران است.
در بیابان آرزومندیتسر فدا کرده صاحب اسراران
هوش مصنوعی: در بیابان، آرزوی تو را از جان گذشتم و به صاحب اسرار پیوستم.
غلغلی در فکنده تا به فلکبر سر کوی تو وفاداران
هوش مصنوعی: در خیابانهای تو شلوغی و سر و صدایی به پا شده است که وفاداران به تو به اوج آسمان میرسند.
بر سر کوه نفس در غم تورهزن خویش گشته عیاران
هوش مصنوعی: بر بالای کوه، در حال ناله و افسوس، دزدان زندگیام به خاطر غم تو به سراغم آمدهاند.
همه شب جز تو را نمی‌بیننددیدهٔ نیم‌خواب بیداران
هوش مصنوعی: در طول شب، چشمهای بیدار تنها تو را میبینند و هیچ چیز دیگری را نمیبینند، حتی در خواب نیمه بیدار.
بر همه عاشقان جهان بفروشکه زبونند این خریداران
هوش مصنوعی: به همه عاشقان دنیا بگو که این خریداران بیزباناند.
کشته‌ای تخم عشق در جانهاهین بباران ز چشم ما باران
هوش مصنوعی: عشق مانند بذر در دلها کاشته شده است، حالا بیایید از چشمان ما اشک بریزید و باران ایجاد کنیم.
جان عطار آرزومند استبرهانش از میان بیکاران
هوش مصنوعی: جان عطار به شدت تمنا دارد که از میان تمام بیخبران و بینواها، راه نجات و آزادیاش را بیابد.