غزل شمارهٔ ۶۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی چیزی فراتر از فهم مردم عادی است. عشق به معشوقی بی‌نظیر و بی‌همتا، همانند جان که ضروری است، می‌باشد. شاعر تاکید می‌کند که ارزش واقعی عشق و محبت را کسانی می‌فهمند که خود در عشق غرق شده‌اند و دیگران نمی‌توانند آن را درک کنند. همچنین، از معشوق می‌خواهد که پرده‌ها را کنار بزند و اجازه ندهد عاشقان دچار سردرگمی شوند. در نهایت، دل شاعر را مانند پرنده‌ای می‌داند که در جستجوی عشق است و او را از دور نکند.
ای به روی تو عالمی نگراننیست عشق تو کار بی‌خبران
هوش مصنوعی: تو که با زیباییات جهانیان را نگران کردهای، عشق تو باعث بیخبری آنها شده است.
بی نظیری چو عقل و بی همتاناگزیری چو جان و ناگذران
هوش مصنوعی: تو دارای ویژگیهایی هستی که مشابه آنها پیدا نمیشود و وجود تو برای زندگی ضروری و غیرقابل انکار است.
گوهری را که کس نداند قدرکی بدانند قدر مختصران
هوش مصنوعی: جواهر کوچکی که ارزش آن را کسی نمیداند، چگونه میتوان انتظار داشت که کسانی که کمتر از آن هستند، ارزشش را بفهمند؟
مرد عشق تو هم تویی که توییدایما در جمال خود نگران
هوش مصنوعی: تو عاشقانی چون خودت را میجویی که همواره در زیباییهای خود غرق در تماشا هستند.
چون دویی راه نیست در ره توجز یکی نیست دیده دیده‌وران
هوش مصنوعی: وقتی به راه تو میپردازیم، هیچ دوگانگی وجود ندارد و تنها یک راه وجود دارد؛ چشمهای بینا این موضوع را درک میکنند.
پرده بردار و بیش ازین آخرپردهٔ عاشقان خود مدران
هوش مصنوعی: پرده را کنار بزن و بیشتر از این در مورد عشقورزیدن فراموش نکن.
هرچه صد سال گرد آوردندبا تو در باختند پاک‌بران
هوش مصنوعی: هر چیزی که به مدت صد سال جمعآوری شده، در کنار تو بیارزش شده و از بین رفته است.
پاک‌بازان چو مانده‌اند از توپس چه سنجند هیچ این دگران
هوش مصنوعی: پاک‌بازان از تو دور مانده‌اند، پس دیگران چه ارزشی دارند که به آنها توجه کنند؟
دل عطار مرغ دانهٔ توستباشه در مرغ خویشتن مپران
هوش مصنوعی: دل عطار شبیه پرنده‌ای است که به دانه تو وابسته است، پس آن را در قفس خودت از دست نده.