غزل شمارهٔ ۷۳۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حسرت و سرگشتگی شاعر است. او خود را در دنیایی پر از ریا و نفاق می‌یابد و از عدم دیدار با معشوق خود ناله می‌کند. شاعر از بی‌پناهی و فقر روحی خود شکایت دارد و به شدت احساس تنهایی می‌کند. او در پی حقیقت و عشق است و آرزو می‌کند که هرگز به این حفره‌های عمیق و تاریک نیفتد. در نهایت، شاعر با اشاره به عطار، خود را در دل خاک و خون حسرت‌زده می‌بیند و به جست‌وجو و آرزوی وصال معشوق ادامه می‌دهد.
من کیم اندر جهان سرگشته‌ایدر میان خاک و خون آغشته‌ای
هوش مصنوعی: من در این دنیا چه کسی هستم؟ گم شدهای در میان خاک و خون.
در ریای خود منافق پیشه‌ایدر نفاق خود ز حد بگذشته‌ای
هوش مصنوعی: تو به قدری در تظاهر و دورویی خود غرق شدهای که حتی از حد و مرز آن هم فراتر رفتهای.
شهرگردی خودنمایی رهزنیمفلسی بی پا و سر سرگشته‌ای
هوش مصنوعی: شهرگردی به نمایش گذاشتن خود را در نقش یک دزد بیپناه و گمگشتهای نشان می‌دهد که نه پا دارد و نه سر.
در ازل گویی قلم رندم نبشتکاشکی هرگز قلم ننبشته‌ای
هوش مصنوعی: در آغاز آفرینش، به نظر میرسد که قلم شگفتانگیزی نوشته است، اما ای کاش هرگز نمینوشت.
یک سر سوزن ندیدم روی دوستپس چرا گم کرده‌ام سر رشته‌ای
هوش مصنوعی: من هیچ نشانهای از دوست ندیدم، پس چرا به دنبال رابطهام هستم؟
برهمی جوید دلم ناکشته تخمکاشکی یک تخم هرگز کشته‌ای
هوش مصنوعی: دل من آرزوی چیزی را می‌کند که هرگز به وجود نیامده است، مانند اینکه یک کاشکی (نفس حسرت) در دل خود داشته باشد و در عین حال افسوس بخورد که چرا آن آرزو را به حقیقت نرسانده است.
کیست عطار این سخن را هیچکسبا دلی خاکی به خون بسرشته‌ای
هوش مصنوعی: عطار کیست که این سخنان را میگوید؟ هیچکس با دل خاکی و خونی آمیخته، قادر به گفتن آن نیست.