غزل شمارهٔ ۷۳۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره تجربه‌ای معنوی و عاشقانه است که در آن شاعر از بیداری خود در صبح و رویاهای شیرینش صحبت می‌کند. او با احساسی پرشور به عشق و می‌پرستی اشاره دارد و از حالتی رنجور به حالت آزادی و سرخوشی می‌رسد. شاعر با یادآوری لحظات شیرین عشق و حالی که او را از دنیای مادی جدا کرده، به توصیف عشق و آزادی می‌پردازد. او بیان می‌کند که در دنیای مادی دیگر جایی ندارد و با عشق به آزادی و حقیقت دست یافته است. در نهایت، شاعر با مقایسه خود با دیگر عارفان به عمق تجربه عشق و رهایی خود اشاره می‌کند.
دوش وقت صبح چون دل داده‌ایپیشم آمد مست ترسازاده‌ای
هوش مصنوعی: دیشب در صبح زود، وقتی که احساساتم نسبت به تو را فاش کردم، تو با حالتی سرشار از شور و هیجان به نزد من آمدی.
بی دل و دینی سر از خط برده‌ایبی سر و پایی ز دست افتاده‌ای
هوش مصنوعی: تو بدون دل و دین از مرز خود خارج شدهای و بیاساس و بیپایه به دست ناچاری دچار شدهای.
چون مرا از خواب خوش بیدار کردگفت هین برخیز و بستان باده‌ای
هوش مصنوعی: وقتی که از خواب شیرینم بیدارم کرد، گفت: پاشو و یک جرعه شراب بنوش.
من ز ترسازاده چون می بستدمگشتم از می بستدن دل داده‌ای
هوش مصنوعی: من به خاطر ترس از کسانی که به من آسیب میزنند، وقتی خود را به میگساری محدود کردم، متوجه شدم که عاشق دل باختهای شدهام.
چون شراب عشق در دل کار کرددل شد از کار جهان چون ساده‌ای
هوش مصنوعی: زمانی که عشق مانند شرابی در دل تأثیر میگذارد، دل از تلاطمات و مشغلههای دنیا رهایی یافته و همچون فردی ساده و بیخبر میشود.
در زمان زنار بستم بر میاندر صف مردان شدم آزاده‌ای
هوش مصنوعی: در آن زمان که به خود پوششی از دین و اعتقادات خاصی دادم و در جمع مردان قرار گرفتم، به فردی آزاد و مستقل تبدیل شدم.
نیست اکنون در خرابات مغانپیش او چون من به سر استاده‌ای
هوش مصنوعی: اکنون در میخانههای مغان کسی چون من در جلوی او نیامده است.
نیست چون عطار در دریای عشقدر ز چشم درفشان بگشاده‌ای
هوش مصنوعی: عطار در دریای عشق همچون نگینی درخشانی است که از چشمانش نور و روشنی میتابد. او در این عرصه بیهمتا و بینظیر است.