(۴) حکایت لقمۀ حلال
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به گفتگو با رفیقش می‌پردازد که از حلالی صحبت می‌کند که از یک جراحت روحی برمی‌خیزد. شاعر ابراز می‌کند که او خود را ننگ دنیا می‌داند و بر این عقیده است که برای نجات از دست یهودیان، باید مبارزات زیادی انجام دهد. او نسبت به وضعیت خود و وجودش تأمل می‌کند و بیان می‌کند که وجودش در تضاد با عدم است و این تضاد به طور سمبلیک به دوزخ و بهشت مرتبط است. او همچنین به انتقاد از فردی می‌پردازد که اگرچه به ظاهری پاکیزه می‌نگرد، اما در باطن خود را از حقیقت دور کرده و تنها به اعمال ظاهری مانند نماز و طهارت بسنده می‌کند.
رفیقی گفت با من کان فلانیحلالی می‌خورد قوت جهانی
هوش مصنوعی: دوست من گفت که فلانی از حلالها استفاده می‌کند و نفعش به همهی مردم میرسد.
که جزیت از جهودان می‌ستاندوز آنجا می‌خورد، به زین که داند
هوش مصنوعی: از یهودیان جزئیات را میگیرد و از آنجا بهره میبرد، صرفاً به این دلیل که میفهمد.
بدو گفتم که من این می‌ندانممن آن دانم که من ننگ جهانم
هوش مصنوعی: به او گفتم که من این موضوع را نمیدانم؛ من تنها میدانم که من ننگی برای جهان هستم.
که باید صد جهود بس پریشانکه تا خواهند از من جزیت ایشان
هوش مصنوعی: باید به سراغ تعداد زیادی از یهودیان بینظم بروم، چون آنها فقط از من خواستههای خود را دارند.
تو گر کم کاستی خویش بینیبسی از خود سگی را بیش بینی
هوش مصنوعی: اگر در خود نقصی ببینی، نباید به خودت رو کم کنی؛ چون ممکن است در مقایسه با دیگران، نقاط قوت بیشتری را در خود ببینی.
وجودت با عدم درهم سرشتستکه این یک دوزخ و آن یک بهشتست
هوش مصنوعی: وجود تو در هم آمیختهای از وجود و عدم است؛ به این معنا که برخی جنبههای وجودیات میتواند به سمت خوشی و سعادت برود و برخی دیگر به سمت ناراحتی و درد. این دو جنبه میتوانند به طور همزمان در زندگیات وجود داشته باشند.
اگر یک بیخ ازین دوزخ نماندستبسی سگ بستهٔ آن کخ بماندست
هوش مصنوعی: اگر حتی یک ذره از این دوزخ باقی نمانده باشد، خیلی از سگهایی که به آن مکان بسته شدهاند، هنوز آنجا هستند.
اگر صد بار روزی غُسل سازیچو با خویشی نهٔ جز نانمازی
هوش مصنوعی: اگر روزی صد بار هم غسل کنی، اما از جنبهی باطل یا بیفایده، مثل اینکه فقط برای نیازی غیر از نماز باشد، هیچ ارزشی نخواهد داشت.