(۴) حکایت در ذمّ دنیا
هوش مصنوعی: این شعر به تأثیر منفی دنیا بر روح و دین انسان اشاره دارد. صاحب شرع فتوا داده که هرکس درباره دنیا سخنی بگوید، به اندازه‌ای از رحمت الهی دور می‌شود. اگر کسی به دنیا وابسته باشد و عمرش را در آن سپری کند، در واقع نمی‌تواند به خوبی‌های دین دست یابد. روحیه‌ای همچون کشتی در دریای دنیا دارد که ممکن است گول زودگذرها و فریب‌ها را بخورد. در نهایت، نتیجه‌ای جز پشیمانی از دنیا نصیب انسان نمی‌شود و از نادانی خود نمی‌تواند بهره‌ای ببرد.
چنین دادست صاحب شرع فتویکه هر کو یک سخن گوید ز دنیی
هوش مصنوعی: اینطور بیان شده است که صاحب شریعت فتوا داده که هر کسی اگر یک کلمه درباره دنیا بگوید، مورد توجه قرار میگیرد.
به پانصد سال ره کانرا شمارستز جنّت دور افتد، این چه کارست
هوش مصنوعی: اگر کسی مسیری را به مدت پانصد سال طی کند، اما به دلیل دوری از بهشت و نیافتن هدف نهاییاش، در اصل هیچ کاری نکرده است.
ز دنیا یک سخن، خود چون بوَد آنکه گر افزون بود افزون بود آن
هوش مصنوعی: از دنیا فقط یک نکته مهم وجود دارد، مثل این است که اگر چیزی زیاد باشد به خودی خود ارزش آن بیشتر نمی‌شود.
کسی کو عمر در دنیی بسر بردقوی مردی بوَد، در دین اگر مُرد
هوش مصنوعی: کسی که در این دنیا زندگی طولانی کند، اگر در دین هم بمیرد، مردی با نفوذ و قوی خواهد بود.
چو کُشتی در ره دنیا تو خود راخری باشی که باشی گول و خود را
هوش مصنوعی: اگر در مسیر زندگی تلاش و مبارزه میکنی، باید مانند یک الاغ کار کن، زیرا که در این دنیا ممکن است فریب بخوری و در نهایت خود را گم کنی.
ز دنیی جزپشیمانی چه خیزدنمی‌دانی ز نادانی چه خیزد؟
هوش مصنوعی: از دنیا جز حسرت و پشیمانی چیزی به دست نمیآید، و تو نمیدانی که از نادانی چه نتیجه‌ای گرفته می‌شود.