شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عظمت و جلال خاص خداوند صحبت می‌کند. شاعر به این نکته اشاره دارد که نه عقل و نه جان هیچ‌گاه قادر نیستند به پویایی و جلال الهی برسند. حتی اگر نور و سایه‌ای به سوی او بیاید، باز هم نمی‌تواند به مرتبه‌ی جمال او نزدیک شود. در واقع، این ابیات نشان‌دهنده‌ی بی‌نهایتی و فراتر از درک بودن صفات الهی است.
نه عقل، بدان حضرت جاوید رسدنه جان به سراچهٔ جلال تو رسد
هوش مصنوعی: نه عقل به منزلت جاویدان تو میرسد و نه جان به مکان بزرگ و جلال تو راه پیدا می‌کند.
گر میجنبد سایه و گر اِستادستممکن نبود که درجمال تو رسد
هوش مصنوعی: اگر سایه میرقصد یا ثابت ایستاده است، باز هم امکان ندارد که به زیبایی تو نزدیک شود.