تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۳

هر جان که به بحر رهنمون اندوزدبیرون رود از خویش درون اندوزد
یک ذرّه شود دو کون در دیدهٔ اووان ذرّه ز ذرّگی برون اندوزد