شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر لحظه‌ای است که شاعر به معنای عمیق زندگی و وجود پی می‌برد. او اشاره می‌کند که از روزی که به زندگی مرده‌اند، آگاهی و جستجوی خود را از هزاران عالم به دوش کشیده و در جستجوی حقیقت به راهی رفته‌اند که در آن هزاران هوشیار در آتش عشق و مستی سوخته‌اند. شاعر در نهایت بر این نکته تأکید می‌کند که در حالت بی‌خیالی و مستی، تمام این مسیر و جستجو را به دست فراموشی سپرده‌اند.
زان روز که ما به زندگانی مُردیمگوی طلب از هزار عالم بُردیم
هوش مصنوعی: از زمانی که ما از زندگی فارغ شدیم، از هر گوشه و دنیا خواستهام را به دست آوردیم.
راهی که در او هزار هشیار بسوختدر مستی خویش و بیخودی بسپُردیم
هوش مصنوعی: در مسیری که هزاران آدم آگاه و هوشیار در حال مصرف و فراموشی خود هستند، ما نیز غرق در حال و هوای خود میشویم و به این حالت بیخودی و مستی تسلیم میشویم.