شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به ارتباط عمیق بین بدن و روح اشاره دارد. شاعر می‌گوید که وجود ما (سایه جان) از رنج و درد شکل می‌گیرد و جسم ما (تن) محلی برای تجلی روح ماست. همچنین به این نکته اشاره می‌شود که همه ما در سایه خود زندگی می‌کنیم و این سایه، پرده‌ای است که هویت واقعی ما را پنهان می‌کند. به عبارت دیگر، آنچه ما هستیم، در واقع ترکیبی از جان و تن است که در سایه یکدیگر قرار دارند.
تن، سایهٔ جان رنج پروردهٔ ماستجان، گنج تن بهم برآوردهٔ ماست
هوش مصنوعی: بدن ما نمایی از روحی است که سختیها و رنجها را تجربه کرده است و روح ما نیز گنجینهای از تجربیات و احساسات است که در بدن ما به وجود آمده است.
از سایهٔ خویش در حجابیم همهکز ما ما را سایهٔ ما پردهٔ ماست
هوش مصنوعی: همه ما در چالش با خود واقعیمان هستیم و گویی سایهای از خودمان مانع از دیدن حقیقت وجودیمان می‌شود. این پرده‌ای که میان ما و خودمان است، ما را از شناختن خود و واقعیت بازمیدارد.