شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این بیت‌ها از شاعری بزرگ به بیان تجربه‌ای عمیق می‌پردازند. شاعر از روزی سخن می‌گوید که به معنای واقعی خود (خودی) رسیده است و سپس به بیخودی و فقدان خودخواهی پیوسته است. او اشاره می‌کند که در دنیای وسیعی از عدم قرار دارد و به تصویر یک شبنم کوچک اشاره می‌کند که در دریای بی‌نهایت وجود خود را گم کرده و نمی‌داند چگونه از وجود خود سخن بگوید. این شعر نشان‌دهنده تحول روحی و عرفانی شاعر است.
زان روز که در صدر خودی بنشستمتا بنشستم به بیخودی پیوستم
هوش مصنوعی: از آن روز که در جایگاه خودم نشستم، بعد از مدتی به حالتی از بیخودی و از خودگذشتگی رسیدم.
دریای عدم شش جهتم بگرفتهستمن، یک شبنم، چه گونه گویم: هستم
هوش مصنوعی: من در دریای بی‌نهایت و عدم غرق شدهام و اکنون که مانند یک قطره شبنم هستم، چگونه میتوانم بگویم که وجود دارم؟