شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر به مفهوم نیستی و هستی اشاره می‌شود. شاعر می‌گوید که ابتدا همه چیز از نیستی آغاز می‌شود و در نهایت نیز به نیستی ختم می‌شود. وقتی که همه چیز در جهات مختلف به نیستی طالب می‌شود، او (شاعر) خود را از میان این هستی‌ها به‌سمت کنار می‌کشد. به‌طور کلی، این شعر به دگردیسی و طبیعت عبوری زندگی اشاره دارد.
اول همه نیستی است تا اول کارو آخر همه نیستیست تا روز شمار
هوش مصنوعی: در ابتدا هیچ چیزی وجود ندارد و همچنین در پایان نیز هیچ چیز نیست. این نشان میدهد که شروع و پایان همه چیز به عدم و نیستی منتهی می‌شود.
بر شش جهتم چو نیستی شد انبازمن چون ز میانه هستی آرم به کنار
هوش مصنوعی: وقتی که در همه جوانب زندگیام تو را نمیبینم، تنها و همراه من میشوی. اما وقتی که در میان وجود دارم، تو را کنار میزنم.