شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشق و نیاز خود سخن میگوید. او عشق را مانند شمعی میداند که سوز و گداز زیادی دارد. همچنین، چون درمانی برای درد معشوق نمییابد، خود را به هر قیمتی از دست میدهد.
در عشق تو رازی و نیاز آوردیمچون شمع بسی سوز و گداز آوردیم
هوش مصنوعی: ما در عشق تو نیاز و رازهایی داریم، مانند شمع که سوز و گداز فراوانی دارد.
چون درد ترا نیافتم درمانیکُلّی خود را به هیچ باز آوردیم
هوش مصنوعی: زمانی که من نتوانستم دردی که تو داری را درک کنم یا بهبود بخشم، به سراغ خودم آمدم و به دنبال راه حلی نبودم.