شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که از شدت عشق، متاثر شده و در عین حال با افتخار علم و معرفت را به قله‌های آسمان رسانده‌اند. اما در نهایت، وقتی با موانع و مشکلات روبه‌رو می‌شوند، از همه چیز دست می‌کشند و به پوچی و بی‌نظمی گرایش پیدا می‌کنند.
در عشق تو زاری وندم آوردیمبر قُبّهٔ افلاک علم آوردیم
هوش مصنوعی: در عشق تو، از شدت غم و اندوه، به آسمانها شکایت کردیم و برای عشقمان به اندازهای اهمیت قائل شدیم که مانند علم و دانشی در آسمان به آن پرداختهایم.
وآخر چو وجود سدِّ دولت دیدیمروی از همه عالم به عدم آوردیم
هوش مصنوعی: و در پایان وقتی که وجود و قدرت دنیا را دیدیم، از همه چیز چشم پوشیدیم و به عدم گراییدیم.