شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساس سرگردانی و حیرانی خود میگوید. او با اشاره به اینکه در دنیای مادی فقط به اندازه یک سوزن ارزش دارد، از نبود دانایی و نادانیاش شکایت میکند و خود را در دریایی از نادانی میبیند.
از پای در آمدم ز سرگردانیوز دست شدم ز غایت حیرانی
هوش مصنوعی: از وضعیت گیجی و سرگشتگی بیرون آمدم و از شدت حیرت و ناتوانی احساس ضعف کردم.
از ملک دو کون سوزنی بود مرادر دریائی فکندم از نادانی
هوش مصنوعی: من از جهان دو جهان مانند سوزنی هستم که به خاطر نادانی خودم، در دریایی غرق شدهام.