شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از ناامیدی و نگرانی خود درباره آینده میگوید. او احساس میکند که هیچکس از وضعیت او خبر ندارد و زندگیاش در جهل میگذرد. این وضعیت به طور مکرر او را آزار میدهد و میسوزاند.
نی کس خبری میدهد از پیشانمنه یک نفس آگهی است از پایانم
هوش مصنوعی: هیچ کس از حال من خبر نمیدهد و هیچ نشانهای از آیندهام در دست نیست.
چون زیستنی به جهل مینتوانمروزی صد بار میبسوزد جانم
هوش مصنوعی: وقتی که زندگیام در تاریکی و نادانی میگذرد، روزی صد بار دلم مورد آزردگی و سوگواری قرار میگیرد.