شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این شعر، بلبل از روح انسانی می‌خواهد که با پرواز آزاد و پرشور، به سمت آسمان‌ها برود. او به محدودیت‌ها و قدرت‌های دنیوی اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که هر موجودی نباید همواره در قید و بند باشد. به عبارتی، روح باید از قید و بندهایی که به آن تحمیل شده رها شود و به آزادی و بالندگی برسد.
ای بلبل روح چند باشی مگسیپَر باز کُن و به عرش رو در نَفَسی
هوش مصنوعی: ای بلبل، چرا این قدر غمگینی؟ کمی بال و پر بگشای و به آسمان پرواز کن.
تا کی بستهٔ پالان آخرپالان نتوان نهاد بر مرغ کسی
هوش مصنوعی: تا کی باید به دنبال چیزی باشیم که هرگز نمیتوانیم به آن دست یابیم؟ نمیتوانیم بار سنگینی را بر دوش مرغی بگذاریم که توانایی حمل آن را ندارد.