شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ارتباط عمیق و معنوی بین انسان و هستی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که هر آنچه در زمین و آسمان وجود دارد، در نهایت به انسان و وجود او برمی‌گردد. همچنین، جوهر واقعی و عمیق درون انسان را نمی‌توان با چشم عادی دید و برای درک آن باید به درون خود نگریست. به طور خلاصه، این شعر بر خودشناسی و شناخت عمیق از هستی تاکید دارد.
بندیش که بر زمین نهای آن که توییواجرام فلک نشین نهای آن که تویی
هوش مصنوعی: فکر کن که در این دنیا، انتهای هر چیزی تو هستی، و در آسمان و کهکشان نیز، باز هم تو هستی که در آنجا قرار داری.
چون جوهر تو، به چشم سر نتوان دیددر خود منگر که این نهای آن که تویی
هوش مصنوعی: چون جوهر اصلی تو را نمی‌توان با چشم معمولی دید، به خودت نگاه نکن که اینجا فقط جایی است که تو وجود داری.