شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از درد و غم خود سخن میگوید و میگوید که غصههایش جگرش را خون کرده است. او نگران مسیر آیندهاش است و میگوید که دلش هرگز نمیتواند طعم شیرین توحید را بچشد، زیرا وسوسهها و نفسهای بد مثل کژدم به او آسیب میزنند.
خون شد جگرم ز غصّهٔ خویش مراوز بیم رهی که هست در پیش مرا
هوش مصنوعی: جگرم از ناراحتی خودم خون شده و از نگرانی مسیری که در پیش دارم بسیار مضطربم.
هرگز نرسد به نوش توحید دلمتا کژدم نفس میزند نیش مرا
هوش مصنوعی: هرگز دل من به لذت توحید تو نخواهد رسید، تا زمانی که موجودی خبیث مانند کژدم، نیش مرا بزند.