شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عطش جان خود به زیستن سخن می‌گوید و بیان می‌کند که از دنیا و تن خسته است و تنها در کنار یوسف خود (عشق یا محبوب) می‌تواند آرامش بیابد. همچنین با مثالی از مورچه، به این نکته اشاره می‌کند که حتی موجودی کوچک مانند مورچه نیز بعد از یک سال تلاش، تنها یک دانه مهر و محبت می‌خواهد که نشان‌دهندهٔ ارزشمند بودن عشق و محبت است.
از جان سیرم ازانک تن می‌خواهدبی یوسفِ مهر، پیرهن می‌خواهد
هوش مصنوعی: من از زندگی خستهام، چون بدنم بدون یارم به عشق او دلبسته است و فقط به دنبال لذتی از زندگی هستم.
موری که به سالی بخورد یک دانهانبار به مُهرِ خویشتن می‌خواهد
هوش مصنوعی: موری که در یک سال یک دانه را مصرف می‌کند، به خاطر نیازش از خودش حفاظت می‌کند و آن را به یاد میسپرَد.