شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به مردی فاسد و ناامید اشاره می‌کند که حتی در دنیای خود هم رازها و حقیقت‌ها را نمی‌شناسد. او به نوعی به زشتی و نادانی این مرد می‌پردازد که در حالی که کور و کر است، هنوز تلاش می‌کند که چیزی را بشناسد و درک کند. به طور کلی، این شعر به ناکامی و عدم درک حقیقت در وجود انسان‌ها اشاره دارد.
ای مرد فسرده راز مینشناسییک نکته به جز مجاز مینشناسی
هوش مصنوعی: ای مرد ناراحت، تو راز آنچه را که در دل وجود دارد نمیشناسی و فقط به ظواهر و تشبیهات وابستهای.
مردی خرفی بماندهای بر سر کویکوری و کری و باز مینشناسی
هوش مصنوعی: مردی دیوانه در گوشهای از کوچهای تاریک و بیصدا نشسته و همچنان شناخته نمیشود.