شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به ارزش و بزرگی وجود انسان اشاره دارد. او می‌گوید که اگرچه انسان می‌تواند از تمام دارایی‌ها و ثروت‌های جهان بهره‌برداری کند، اما در نهایت، ارزش واقعی او به درک و آگاهی‌اش بستگی دارد. انسان می‌تواند از هر چیزی که وجود دارد، استفاده کند یا نه، اما درون او همواره نوری از معرفت و حقیقت وجود دارد.
از مال همه جهان جوی داری تووز خرمن عالم دروی داری تو
هوش مصنوعی: تو به دنبال سرمایه و دارایی همه جهان هستی، در حالی که از خزانه و نعمتهای این دنیا چیزی در دست داری.
تو مرد عیان نهای که از هرچه که هستگر خواهی وگرنه پرتوی داری تو
هوش مصنوعی: تو انسانی هستی که در نهایت، همه چیز را میشناسی و اگر بخواهی میتوانی به آن دسترسی پیدا کنی، و اگر نخواهی هم، نوری از علم و آگاهی در وجودت وجود دارد.