شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این متن به نوعی به مسائلی از قبیل دشواری‌های زندگی و ناپایداری آن اشاره دارد. شاعر به بررسی این می‌پردازد که در این دنیا با مشکلات و چالش‌های مختلف چه باید کرد، و با استفاده از تصاویری مانند پلنگ، خوک و سگ، به ناتوانی انسان در مواجهه با سختی‌ها اشاره می‌کند. در نهایت، او از بی‌مفهوم بودن تلاش‌ها در مواجهه با واقعیت تلخ زندگی سخن می‌گوید.
این دنیای غدار چه خواهی کردنوین شوکهٔ پرخار چه خواهی کردن
هوش مصنوعی: این دنیا که به شدت غیرقابلاعتماد و فریبنده است، چه کار میخواهی با آن بکنی؟ و این وضعیت پر از درد و مشکلات چه فایدهای دارد؟
آخر نه پلنگی تو نه خوکی نه سگیاین گلخن مردار چه خواهی کردن
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به این نکته اشاره می‌کند که تو نه از جوانمردان و دلیران هستی و نه از کسانی که عزم جدی دارند. پس با این وضعیت، حضور تو در این مکان نامناسب و بیفایده است.