شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر این است که فردی به رغم تلاش‌ها و آرزوهایش، در نهایت به خوشبختی و شادمانی واقعی دست پیدا نمی‌کند. جان و تن او به کمال و رضایت نرسیدند و حتی دل غمگینش نیز هیچ‌گاه به روز شادی و سرور نرسید. این شعر به ناامیدی و ناكامی در زندگی اشاره می‌کند.
جان رفت و به ذوق زندگانی نرسیدتن رفت و به هیچ کامرانی نرسید
هوش مصنوعی: زندگی از دست رفت و نتوانست از آن لذت ببرد، همچنین بدن هم از بین رفت و به هیچگونه شادی و موفقیتی دست نیافت.
وین غمکش شبرو که دلش میخوانندهرگز روزی به شادمانی نرسید
هوش مصنوعی: این غمگین شبرو که به او دلباختهاند، هرگز فرصتی برای شاد بودن پیدا نکرده است.