شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ ناپایداری زندگی و جدایی بدن از روح است. شاعر از تن می‌خواهد که به مسائل دنیوی بی‌توجه باشد و دل را از غم و اندوه رهایی بخشد. در نهایت، از جان می‌پرسد که چرا با وجود این شرایط خوشحال و راحت است. شاعر به تمایز بین جسم و روح و چالش‌های زندگی اشاره می‌کند.
ای تن ز زمانه سر نگون مینشویوی دل تو درین میانه خون مینشوی
هوش مصنوعی: ای بدن، خود را از دنیا جدا نکن و نگذار که غمهای زمانه تو را زمینگیر کند. و ای دل، در این میان، ناراحتی و اندوه را از خود دور کن و دلتنگ نشو.
وی جان تو ازین تن ز جان آمده سیرآخر به چه خوشدلی برون مینشوی
هوش مصنوعی: تو که جان تو از این تن جدا شده و دیگر از زندگی اینجا خسته شدهای، پس چرا با این خوشحالی از اینجا خارج نمیشوی؟