شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عمق غم و درد خود صحبت می‌کند و به نوعی درخواست از روح خود دارد که از قید جسم رها شود. او از بی‌پایانی غم سخن می‌گوید و به سرگردانی‌اش اشاره می‌کند. به نوعی، احساس می‌شود که این غم چنان سنگین است که جان او به لب رسیده و نیاز به رهایی از این وضعیت دارد.
چون نیست سری این غم بیپایان راوقت است که فرش درنوردم جان را
هوش مصنوعی: با توجه به اینکه این غم بیپایان وجود ندارد، اکنون زمان آن است که جانم را از این بار سنگین رها کنم و آرامش را پیدا کنم.
ای جانِ به لب آمده ازتن بگسلانگار ندیدی منِ سرگردان را
هوش مصنوعی: ای جانم که به پایان رسیده، از این جسم رها شو، انگار که منِ سرگشته را نمیبینی.