تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۲

چون دل ز طلب در ره جانان استادنه با تن خود گفت ونه با جان استاد
آری چو شتاب و خوف بسیار شودبا یکدیگر به قطع نتوان استاد