شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به او رسیده صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که به جای زیبایی و محبت، تنها خار و زخم نصیبش شده و در حالی که به پایان عمرش نزدیک می‌شود، ناگهان متوجه گذر عمر و زوالش شده است. در واقع، او از بیخبری و غفلت خود در برابر زمان و زندگی احساس افسوس می‌کند.
از گلشن دل نصیب من خار رسیدوز جان به لب رسیده تیمار رسید
هوش مصنوعی: از دل پر از احساس و عشق من، به جای گل و زیبایی، تنها خار و درد به دستم رسید و حالا به مرحلهای رسیدهام که از شدت رنج، به نفسهای آخر نزدیک شدهام.
افسوس که آفتاب عمرم ناگاهدر بیخبری بر سر دیوار رسید
هوش مصنوعی: متاسفانه، زمانی که متوجه شدم که عمرم به پایان میرسد، بیخبر و ناگهانی بود.