شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: این ابیات به این موضوع اشاره دارند که زندگی و عمر انسان محدود و پر از درد و رنج است. شاعر بیان می‌کند که چون لایق ارزش‌های واقعی نیست، نمی‌تواند در این دنیای پر از مشکل و ویرانی باقی بماند. او احساس می‌کند که وقت آن رسیده است که از این دنیا به خواب برود، چون ماجرای عمرش به پایان نزدیک شده است. در کل، این اشعار به بدبینی نسبت به زندگی و اشاره به زوال و گذشت زمان می‌پردازند.
چون لایق گنج نیست ویرانهٔ عمرمی نتوان شد مقیم هم خانهٔ عمر
هوش مصنوعی: چون زندگیام ارزش و گنجی ندارد، نمیتوانم در این ویرانهی عمرم ساکن شوم.
وقت است که درخواب شوم، بو که شوم!زیرا که به آخر آمد افسانهٔ عمر
هوش مصنوعی: زمان آن است که به خواب بروم، چه خوب باشد یا بد! زیرا که عمرم به پایان رسیده است.