شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از کسی یاد می‌کند که روز نخست به دوری رفته و اکنون به گریه و غم پرداخته است. او از آن شخص می‌خواهد که برخیزد، زیرا این اشک و غم ناشی از عشق اوست. همچنین اشاره می‌کند که تا زمانی که ابر بهار زمین را شستشو دهد، سبزه‌ها بر روی خاک او می‌رویند، مشابه زیبایی نوشته‌های او.
ای پشت بداده رفته هم روز نخستبرخیز که این گریهٔ ابر از غم تست
هوش مصنوعی: ای کسی که در سختیها از من حمایت کردی، اکنون که روزهای خوش گذشته را به یاد میآورم، بیدار شو، زیرا این اشکها که مانند باران میبارند، به خاطر غم توست.
تا ابر بهار خاک پای تو بشستبر خاک تو سبزه همچو خطّ تو برُست
هوش مصنوعی: در بهار، وقتی باران میبارد و زمین را شستشو میدهد، سبزه و گلها به زیبایی روییده میشوند، مانند زیبایی و خطوطی که در دستان تو دیده میشود.