شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر غم و افسوس ناشی از فقدان محبوب است. شاعر میگوید که نور چهره محبوبش باعث تاریکی و عزا شده و مرگ او باعث غم و افسردگی در جهان شده است. جهان به نظر میرسد که چونان زن زشت و فانی است که از آرزوی محبوب پر از درد و رنج شده است.
ای نور رخت خاک سیه بگرفتهوز مرگ توآفتاب و مَه بگرفته
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو به گونه ایست که غم و اندوه تمام جهان را فراگرفته و با مرگ تو، آفتاب و ماه نیز محزون و غمگین شدهاند.
وین عالم چون عجوزهٔ فانی رااز آرزوی تو دردِ زَه بگرفته
هوش مصنوعی: این دنیا مانند یک زن پیر و ناتوان است که از آرزوی تو به شدت رنج میبرد و دلتنگی و ناامیدی را به همراه دارد.