تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۰

برخیز که ابر خاک را میشویدتا سبزه ز خاک تو برون میروید
ای خفته اگر سخن نمیگوئی تواین خاک تو گوئی که سخن میگوید