شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و غم شاعر به خاطر فقدان محبوبش است. او از دلتنگی و اشکهایش میگوید و همچنین زیبایی محبوبش را به گلبرگ و سبزه تشبیه میکند که یادگاری از اوست. عشق و یاد او به شدت در دلش کاشته شده و بدون او زندگیاش پر از غم و اندوه است.
تا خاک تو گشت غم گسارم بی توبس خون که ز دیده میببارم بی تو
هوش مصنوعی: بدون تو، غم و اندوه من افزایش مییابد و تا زمانی که به خاک تو پیوند نخورم، بیپایان اشک میریزم.
از روی چو گلبرگ و خط سبز تو ماندبرگ گل و سبزه یادگارم بی تو
هوش مصنوعی: چهرهات همچون گلبرگ است و نشانههای سبز رنگ تو در یاد من باقی مانده، همچون یادگاری که بیتو در دلم مانده است.