شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر از دل‌باخته‌ای صحبت می‌کند که عشق معشوقه‌اش در وجودش ریشه‌دار شده است. وقتی عشقش آشکار شد، دیگر نمی‌توانست آن را پنهان کند. او از احساساتش یاد می‌کند و اشاره می‌کند که با وجود تمام تلاش‌ها، دیگر نمی‌تواند عشقش را مخفی کند و اشک‌هایش نمایانگر این عشق عمیق هستند.
اول دل من، عشق رخت در جان داشتچون پیدا شد مینتوان پنهان داشت
هوش مصنوعی: دل من از ابتدا عاشق چهره تو بود و زمانی که این عشق در من آشکار شد، دیگر نمیتوانستم آن را پنهان کنم.
آن رفت که در دیده همی گشتم اشککامروز به زور باز مینتوان داشت
هوش مصنوعی: آن کسی که در ذهن من میگذشت و همیشه در نظر بود، دیگر رفته است. امروز اشکهایم به زور نمیتوانند آن را برگردانند.