شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این ابیات به بررسی جایگاه و مقام شاعر در برابر بزرگ‌ترین حقیقت‌ها می‌پردازد. او می‌گوید که حتی اگر در مرتبه‌ای بلند از کمال قرار داشته باشد یا به عنوان ستاره‌ای در فلک باشد، در برابر نور حقیقت و آفتاب الهی هیچ ارزشی ندارد. شاعر به خوبی می‌داند که وجود او و ارزش‌هایش در نهایت به اندازه‌ای نیست که بتواند در حساب و کتاب‌های بزرگ معنوی جایی داشته باشد. در واقع، این ابیات تأکید دارند بر تواضع و درک محدودیت‌های انسانی در مقایسه با عظمت divine.
گر من فلکم به مرتبت ور ملخمدر حضرت آفتاب حق کم ز یخم
هوش مصنوعی: اگر من در مرتبه‌ای بالا همچون فلک باشم یا در برابر آفتاب حقیقت به اندازهٔ یک ذره یخ کوچک باشم، باز هم ارزش و مقام من کمتر از آن نیست.
صدبار و هزار بار معلومم شدکز هیچ حساب نیستم چند چخم
هوش مصنوعی: چندین بار تجربه کردم که هیچ اهمیتی ندارم و به هیچ حسابی ارزش ندارم.