تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۶

عشق تو که همچو آتشم می‌آیددر خورد دل رنج‌کشم می‌آید
در بیم تو و امید تو پیوستهزیر و زبر آمدن، خوشم می‌آید