شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: این چهار مصراع به احساس ناپایداری و ناامیدی شاعر اشاره دارد. شاعر از شخصی می‌خواهد که اگر ذره‌ای از موی او را داشت، به او توجه بیشتری نشان دهد. در پایان، او از حیرانی و سردرگمی خود صحبت می‌کند و به امید آشتی و بازگشت به رابطه‌ای بهتر اشاره می‌کند. در کل، این ابیات نشان‌دهنده‌ی خواسته‌های شاعر برای ارتباط و نزدیکی بیشتر هستند.
گر تو سر موئی سر من داشتییچون موی مرا تافته بگذاشتیی
هوش مصنوعی: اگر تو به اندازه یک مو هم از من قیمتیتر بودی، مثل مویی که بر سر دارم نمیگذشتی.
آخر روزی با من حیران ماندهنومید نیم بوکه کنی آشتیی
هوش مصنوعی: در پایان روز، من در حالتی گیج و ناامید ماندهام. آیا تو میخواهی با من آشتی کنی؟