شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عمر خود که به بوی محبوبش گذشته صحبت میکند و اینکه چگونه از مهر و عشق او دل را از نقوش دنیا خالی کردهاند. او با اشاره به امید به وصال و ترس از جدایی، بیان میکند که در هر روز بهگونهای زندگی کرده و بارها دچار مرگ روحی شدهاند.
هم عمر به بوی تو به آخر بردیمهم لوح دل ازنقش جهان بستردیم
هوش مصنوعی: ما عمرمان را با یاد تو سپری کردیم و همچنین آثار دنیایی را از دل خود پاک کردیم.
ز امید وصال و بیم هجرت هر روزصد بار بزیستیم و صد ره مردیم
هوش مصنوعی: هر روز به خاطر امید به دیدار و ترس از جدایی، بارها زندگی را تجربه کردیم و بارها هم احساس مرگ کردیم.