شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسی عمیق از عشق است. شاعر با تصویر قلم و شمع، به رابطه‌اش با معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او مانند شمعی است که نورش را بر وجودش می‌تاباند. همچنین بیان می‌کند که هرگاه وجود معشوق نمایان شود، او به حالت عدم و سکوت درمی‌آید و مجذوب آن عشق می‌شود.
عشق تو که سر چون قلمم اندازدچون شمع سرم در قدمم اندازد
هوش مصنوعی: عشق تو مانند قلمی است که سرم را به زمین میزند، مانند شمعی که نور و زندگیام را در پاهایت قرار میدهد.
هرگه که وجودت متجلّی گرددتا چشم زنم، در عدمم اندازد
هوش مصنوعی: هر بار که وجود تو نمایان می‌شود، چشمانم را به خود خیره می‌کند و در همین حین، مرا به عالم عدم میکشاند.